.

KEEES

f o t o g r a f i e

Woensdag 17 februari 2010, Hoogland

DEN TREEK 2008

Fotografische improvisaties

fotografie:

Kees de Graaff

Geschiedenis

Op de overgang van de Utrechtse Heuvelrug naar de Gelderse Vallei ligt landgoed Den Treek-Henschoten. Dit uitgestrekte gebied met bossen, natuur, landbouw en heide beslaat bijna 2200 hectaren en grenst aan vijf gemeenten: Amersfoort, Leusden, Woudenberg, Utrechtse Heuvelrug en Zeist. Landgoed Den Treek-Henschoten N.V. is het grootste familielandgoed van Nederland. De aandeelhouders van Den Treek-Henschoten zijn allen nazaten van de stichter van het landgoed, Willem Hendrik de Beaufort. In 1807 kocht hij de buitenplaats Den Treek met omliggende bossen en landerijen. Hier stichtte hij het landgoed als bosbouwbedrijf. De buitenplaats was zijn woonhuis.

De laatste uitbreiding van het grondbezit vond plaats in december 2012 met de aankoop van landgoed ’t Heihuis in Driebergen. Dit 193 hectaren tellende landgoed bestaat voornamelijk uit bos en voormalige stuifzandgronden en het is nu een onderdeel van Den Treek-Henschoten.

Opent in een nieuw tabblad !

Landgoed Den Treek

tekst blah blah dfasdfddd

Vrijdag 28 september 2007, Hoogland

PERSONA

Maskers en zelfportretten

fotografie:

Kees de Graaff

Schijn en werkelijkheid verwisseld

Wij kunnen Kees de Graaff een grensverleggend karakter toedichten. Hij was niet alleen een van de eersten docenten die studenten wees op de toekomst, op de technologische evolutie en ze ermee leerde werken, maar verkondigt en prijst de vrijheid die de nieuwe techniek hem geeft in tegenstelling tot veel fotografen en critici die het manipuleren voor de grootste bedreiging voor de fotografie houden.

Hij levert een bijdrage aan het beperkte denken over het medium dat het slechts dient tot subjectieve reproductie en plaats met zijn werk de fotografie in een bredere kunsthistorische context. De universele artist Man Ray zei eens: “Ik fotografeer wat ik niet kan schilderen en ik schilder wat ik niet kan fotograferen.” Kees de Graaff doet beiden op een vlak.

Hij laat zien dat er binnen de portretkunst naast wat er al gemaakt is, met het nieuwe medium nog een aantal meer typische mogelijkheden zijn.

Zijn werk ontwikkelt zich in een richting die binnen geen enkele groep of kunststroming past en tegelijkertijd een heel scala aan gedachtengangen van fotografen en schilders vertegenwoordigt. Ondanks de vele invloeden van klassieken en modernisten in de beeldende kunsten kan het werk van Kees de Graaff het meest schatplichtig worden genoemd aan het theater waar schijn en werkelijkheid verwisselbaar en vanzelfsprekend is.

Marijke Winnubst. Amsterdam

Opent in een nieuw tabblad !

.

18 juni 2005, Hoogland

The Arrival of Godot

Photography by:

KEEES

A photographic screenplay.

A tragedy in seven acts.

82 photographs and 1 negative

In eerste instantie lijken de beelden verknipt, en voor wie oppervlakkig kijkt zijn het compositieschetsen van een verwrongen verstilling. Maar aan wie beter kijkt ontvouwt zich een wereld waar de tijd geen rol meer speelt. Een wereld waar het gefotografeerde een deel wordt van de foto – geen verbeelding van een gebeurtenis, persoon of object. Niet de opname bepaalt het beeld, maar het commentaar. En commentaar is er zeker. De beelden zijn zo gemanipuleerd dat ze een geheel andere betekenis krijgen – en daardoor een adem en een gelaagdheid die eerder bij schilderijen horen dan bij fotografie. Er zijn erbij, die doen denken aan de portretten van de renaissanceschilder Hans Holbein: streng, klassiek qua pose, en met een groot gevoel voor textuur en detail. Andere foto’s flirten met de beeldtaal van Braque en Picasso: dubbelgeplaatste ogen en verschillende uitdrukkingen gevat tot een nieuw gezicht of beter, tot een nieuw inzicht.

Copyright tekst: Johan van de Garde. Amsterdam
Bron: I.P. een uitgave van de VPRO. Maart 2006. Naar aanleiding van een expositie in VILLA VPRO. te Hilversum.

Opent in een nieuw tabblad !

.

11 january 2005, Broken Hill. N.S.W. Australia

NOTHING GOES A LONG WAY

Photography by:

Keith Rangi and the traveling Studio’s

Rebirth of a manic photographer,

1968. Four years of photography at the academy in Breda. Influenced by the early studio work of both Edward Steichen and Richard Avedon and the colour used by Art Kane. Ran off to Australia in ’72. Worked as builder and photographer. Stayed for two years in a northern Aboriginal reserve (Groote Eylandt). Photography work with Aborigines brought him to the Rijksakademie van Beeldende Kunsten (Amsterdam) from ’77 to ’81. (Visual Communication)

Influences of Diane Arbus, Duane Michaels and Les Krims. Then spent twelve years as theatre photographer for all major companies in Amsterdam and the Netherlands, and did portrait photography on commission. Had scores of exhibitions. Stopped abruptly and concentrated fully on perspective studies and still lifes for a few years. From 1992 to 2003 a deep and thorough immersion in New Media. Can do everything on a keyboard. Had children but was unhappy without photography. Digital restart. Started studying again. Fascinated by the Italian Renaissance. Stumbled upon the cubism of Braque and Picasso. Discovered frescos by Masaccio (1401-1428). Believed that Masaccio was the first photographer, the first theatre photographer no less. Still wrestled with the iconography of Cimabue (1240 – 1302). Was lyrical about the immateriality of digital photography. Saw photographic realism as the blind spot in art and media and of course in photography itself.

Said: “To photograph is to play the piano”.

Is unleashed.

(text © PoonBerg)

Opent in een nieuw tabblad !

.

.

KEEES

f o t o g r a f i e

© 2017